Aanleiding

Volgens onderzoek van het Kennisplatform Integratie en Samenleving (KIS)[1] worstelt 30 procent van de migrantenjeugd (16 tot 25 jaar) met hun identiteit. Ze moeten constant navigeren tussen hun thuisomgeving, school, vrienden en familie. Er kan geen samenhang gevonden worden tussen verschillende identiteiten zoals dochter, moslim, student, Marokkaan. Het zijn vooral jongeren, die weinig van hun afkomst hebben meegekregen in hun opvoeding, die moeite hebben met hun multiculturele identiteit. Ook jongeren die discriminatie ervaren kunnen hier moeite mee hebben. De term die dit gevoel omschrijft is niet erg bekend: Racial Impostor Syndrome[2]. Dit is wanneer iemand hun culturele identiteit niet overeenkomt met wat anderen zien. Je voelt je onzeker over je culturele identiteit. Dit kan meerdere oorzaken hebben.

Je moedertaal niet kunnen spreken. Druk van je omgeving voelen om aspecten van je eigen cultuur te verbergen of veranderen. Je niet genoeg voelen voor beide eigen culturen. Dit kan leiden tot stress en schade leveren aan je zelfverzekerdheid. Je kan je enorm onzeker gaan voelen over je culturele identiteit en het gevoel hebben dat je jezelf constant moet bewijzen.

Zelf worstel ik hier ook mee. Ik ben Georgisch - Nederlands opgevoed. Ik heb mij jaren het buitenbeentje gevoeld in mijn eigen familie en in mijn omgeving. Russisch is mijn eerste taal, Georgisch spreek ik niet eens en Nederlands is ook niet mijn sterkste taal. Hier in Nederland ben ik de buitenlander en bij mijn familie in Georgië ben ik de verkaaste west-Europeaan. Wie of wat ben ik dan wel? Zelf word ik geïnspireerd door andere mensen zoals ik die hun verhalen en ervaringen delen. Die geven mij vaak het zelfvertrouwen in mijn verhaal. Dit herinnert mij eraan dat ik trots mag zijn op wie ik ben, iedereen is uniek. Ik weet dat er veel meer mensen zijn die dit ervaren, je komt ze alleen minder snel tegen. Dit is ook wat mij inspireerde om iets te ontwerpen bij dit onderwerp.

Geboren & Getogen

Geboren en getogen is een interactieve installatie waarin de gebruiker letterlijk gezien en gehoord wordt. Stap even uit de harde buitenwereld. Zet alles even op pauze en voel je veilig in je eigen bubbel. Bij binnenkomst is een korte film waarin vier jongeren vertellen hoe zij Racial Impostor Syndrome ervaren en hoe ze ermee omgaan. Dit zorgt voor een stukje verbinding[3]. De gebruiker kan zich in iemands verhaal herkennen, daardoor ga je nadenken over je eigen gevoelens en ervaringen. Dit kan gedeeld worden in het tweede deel van de ervaring.

Na het bekijken van de film worden de rollen omgedraaid. De gebruiker krijgt nu zelf de opdracht om een video op te nemen. Zij kunnen hier hun onzekerheden maar ook hun trots kwijt over hun culturele identiteit. Gooi eerst je frustraties en negatieve gevoelens eruit en reflecteer vervolgens over de dingen waar je juist trots op bent. Er is hier de mogelijkheid om naar andere mensen hun verhalen en ervaringen te luisteren. Wat maken zij mee? Misschien hoor je wel dingen waarvan je dacht dat alleen jij doorheen ging. Het allerbelangrijkst; neem de tijd die je nodig hebt.

Dit deel van de ervaring zorgt voor de eerste stappen van zelfacceptatie[4]. Zelfacceptatie gaat niet zomaar over naar jezelf kijken en accepteren dat dat zo is. Je gaat bewust nadenken over je eigen emoties en gevoelens over je identiteit. Het gaat om erkenning en niet bang zijn om naar jezelf te kijken. Volgens het onderzoek van het KIS is gebleken dat in gesprek gaan met anderen die door dezelfde situaties gaan de meest veelbelovende manier van coping is. Uit de essentie van mijn onderzoek heb ik affirmatie kaartjes gehaald. Positieve affirmaties zijn korte stellingen die je tegen jezelf zegt met als doel het vertrouwen geven in de mogelijkheden die er zijn[6]. Ik heb gekozen dit te richten op de zelfacceptatie van iemands culturele identiteit. De gebruiker loopt de ervaring uit met een kaartje waarop staat: “Ik ben mijn cultuur.”