Lucht, het onzichtbare vergif

Uit recente studies naar zwangere vrouwen en het welzijn van haar en het kind is gebleken dat zowel het bloed als de placenta al vol zitten met fijnstof. Denk dan aan microscopische stukjes plastic afval of micro stukjes rubber van slijtende banden. We weten allemaal onderhand al wel hoe slecht luchtvervuiling is en het begrip broeikaseffect is niet meer weg te denken, maar staan we er weleens bij stil dat een kind al vanaf de geboorte tot volwassen zijn constant blootgesteld wordt aan luchtvervuiling?
In dit onderzoek is er gekeken naar de invloed van luchtvervuiling op onze kinderen en hoe verdere generaties last van luchtvervuiling zouden kunnen krijgen mochten wij als mens nu niet ons doen en laten aanpassen en de lucht blijven vergiftigen. Ook wordt er gepoogd om juist de ouders van deze nieuwe generatie kinderen educatie te geven over de gevaren van luchtvervuiling en mogelijk aan te zetten tot verandering in hun aandeel aan de vervuiling. Deze ouders zijn in dit geval de aangesproken doelgroep gezien kinderen de macht niet hebben om zelf de luchtvervuiling tegen te gaan desondanks ze al het recht hebben op zuivere lucht.
Samen met de mensen ben ik gaan kijken naar de juiste invulling voor het doorgeven van mijn verhaal. Wanneer zijn de mensen bereid zich aan te passen en voor wie, en op welke manier gaan ze dit dan doen. Zoals ik ergens al dacht, blijkt dat de meeste mensen denken dat een individu zich pas aan zal passen wanneer het ‘eigenlijk’ al te laat is.
Bij het testen van verschillende concepten kwam ook goed in beeld dat de moeders vrij duidelijk op een lijn zaten, alles wat kinderen betreft raakte ze, terwijl de vaders zich daar minder druk om maakten. Dit resultaat stelde mij in staat om mij meer op het emphatisch vermogen van de vrouw in te spelen met het concept dat ik uiteindelijk gekozen heb.
Bij het maken van de prototypes van een zuivere lucht backpack heb ik verschillende ludieke manieren proberen aan te raken maar het verhaal is het meest duidelijk wanneer we een combinatie maken van een heel zacht uitziende rugzak vol leven en genot, met een post-apocalyptisch masker eraan vast om doorheen te ademen. Twee dingen die normaal zouden botsen, gefuseerd tot een geheel dat op zijn minst vraagtekens doet oproepen.

Het resultaat mijn inziens is een gaaf product wat eigenlijk niemand wilt maar in een hypothetisch slechte wereld van de toekomst iets waar je niet meer omheen kan.
Het werd door sommigen vergeleken met de mondmaskers die we allemaal geforceerd op moesten tijdens de pandemie, en niet iedereen was het daar mee eens.
Het spoort mensen nog niet direct aan om in rep en roer alles aan te passen omdat er wellicht een slechte toekomst aan zit te komen, maar het schreeuwt wel om uitleg en de vragen die daarbij horen. Al met al is het verhaal bij de meeste wel duidelijk: We moeten onze kinderen het recht op schone lucht niet ontnemen en let goed op wat ze inademen, want voor je het weet houden ze er blijvende schade aan over.