The DNA of who I am

Artificiële intelligentie is het nieuwe buzzwoord. Iedereen heeft er een mening over. De een omarmt het met enthousiasme, de ander verzet zich er fel tegen. Maar over één ding lijken de meeste mensen het eens: AI is nu nog gebrekkig, maar binnen een paar jaar zal het al onze problemen oplossen. Dystopia now, utopia around the corner.

We zijn zo gericht op het grote plaatje op creativiteit, economie, banen en ethiek dat we vaak niet doorhebben waar AI op korte termijn de meeste invloed zal hebben: op onze relaties. Niet alleen met elkaar, maar ook met technologie zelf. Wat zijn deze nieuwe manieren van omgaan met AI op relationeel niveau?

In het afgelopen jaar hebben we een opvallende verschuiving gezien in het gebruik van AI. Waar kunstmatige intelligentie eerst vooral werd ingezet als handige assistent, is het stilletjes uitgegroeid tot iets veel persoonlijkers: gezelschap, een gesprekspartner, soms zelfs een soort therapeut. En dat is niet uit de lucht komen vallen. AI’s zoals ChatGPT zijn verrassend goed in het bieden van gezelschap. Voor veel mensen is AI inmiddels meer dan alleen een hulpmiddel, het is een onderdeel geworden van hun dagelijks leven. En die ontwikkeling lijkt voorlopig niet te stoppen.

Om deze nieuwe vormen van omgang zichtbaar te maken, hebben wij een expositie ontworpen met speculatieve artefacten, ondersteunende media en storytelling. Het doel is niet om een mening op te dringen, maar om bezoekers een laagdrempelig instappunt te bieden waarmee ze hun eigen visie kunnen vormen. De centrale vraag: hoe ziet een romantische relatie met een AI eruit?

In de expositie The DNA of who I am verteld Lucas over zijn leven met zijn artificiële vriendin Lexy. Hij deelt ervaringen over hun niet-traditionele relatie, de problemen die ze onderweg zijn tegengekomen, en hoe ze samen oplossingen hebben gevonden.